Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2019

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ- Ή ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ ΕΠΩΦΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ?

Αναρτήθηκε από Ιωάννης Φιλίστωρ Μαρτίου 17, 2019

https://antonisparas.blogspot.com/2019/03/blog-post_18.html


Μηχανή του Χρόνου (Σημ.ΑΠ.καποιος την ονομαζει και μηχανη του ψευδους!), δεν μπορώ να πω ότι παρακολουθώ. Τυχαία διαπιστώνω οτι παρουσιάζουν ένα αφιέρωμα στον Νικόλαο Πλαστήρα. Έχουν ανεβάσει 2 επεισόδια και κάθομαι να τα παρακολουθήσω. Υποτίθεται ότι έχει συμβούλους, συντελεστές (έχει 2 στρατιωτικούς και 2 βιογράφους) το θέμα έχει μελετηθεί και άρα αναμένεις ένα σοβαρό αποτέλεσμα. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι θα παρουσιάζονται κάπως μονομερώς τα θετικά στοιχεία της σημαντικής αυτής προσωπικότητας, αλλά εμένα με ενδιαφέρει η στρατιωτική δράση του ιδίως στην Μικρά Ασία, η οποία παρουσιάζεται στο 2ο επεισόδιο και όσο να ‘ναι θα αξίζει τον κόπο. Ξαφνικά αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Αρχίζω από τις πλέον «ανώδυνες» παρατηρήσεις. Ενώ στο 1ο μέρος αναφέρεται ότι ο Πλαστήρας πρωτοπαρουσιάστηκε στο 5ο Σύνταγμα και πολέμησε στους Βαλκανικούς και διαρκώς υπάρχει η αναφορά στο 5ο Σύνταγμα, μετά τους Βαλκανικούς σημειώνεται ότι ο Πλαστήρας υπηρέτησε στην Λέσβο και μετά επέστρεψε στο 50ό Σύνταγμα στα Τρίκαλα (σημειωτέον ότι εκείνη την εποχή δεν είχε συσταθεί καν το 50ό Σύνταγμα). Ο Πλαστήρας αναφέρεται ότι το 1919 όταν μετέβη στην Μικρά Ασία και σε ηλικία 36 ετών, ήταν ο νεότερος συνταγματάρχης του ΕΣ, ανακριβώς βέβαια, γιατί ο Πλαστήρας προήχθη σε αντισυνταγματάρχη τον Ιούλιο του 1918 και σε συνταγματάρχη τον Αύγουστο του 1920 (οι 2 βιογράφοι τι ρόλο βαράνε;). O Αντιστράτηγος Ιωάννου αναφέρεται ως μέραρχος, ενώ ήταν ο Σωματάρχης του Σώματος Στρατού Σμύρνης (αναφορά από στρατιωτικό ο οποίος προέρχεται από την Αεροπορία!). 


Ο αφηγητής σημειώνει ότι η Συνθήκη των Σεβρών καθόριζε πως το όριο καταδίωξης εκτός ζώνης είναι 3 χιλιόμετρα (άντε πες του ξέφυγε του συντελεστή ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόβλεψη στην Συνθήκη, αλλά την είχαν επιβάλει οι Σύμμαχοι στον ΕΣ. Συνεχίζουμε). Οι επιχειρήσεις προς Άγκυρα ξεκινούν τον Ιούνιο του 1921 αλλά η απόκλιση 2 μηνών για την Μηχανή του Χρόνου δεν έχει σημασία (σε άλλο επεισόδιο αναφέρεται ότι ο τορπιλλισμός του ΕΛΛΗ έγινε στις 15 Αυγούστου 1939!). Στην εκπομπή μαθαίνουμε ότι ο Πρίγκιπας Ανδρέας τηρούσε εχθρική στάση απέναντι του Πλαστήρα. Ένας μάλιστα από τους σχολιαστές (στέλεχος του ΕΣ) σημειώνει ότι ο Πρίγκιπας Ανδρέας ουκ ολίγες φορές αδιαφορούσε όχι για το αν θα σκοτωθεί ο Πλαστήρας, αλλά αν θα εξολοθρευθεί το σύνταγμά του (το οποίο είχαν προηγουμένως σημειώσει ότι ήταν full κωνσταντινικό). Η βαρυσήμαντη αυτή κατηγορία είναι πρωτοφανής, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι το στέλεχος έχει μπερδέψει τον Σωματάρχη Ανδρέα του 1921 με τον Μέραρχο Δημαρά του 1922, ο οποίος σίγουρα μπορεί να κατηγορηθεί ότι αδικαιολόγητα άφηνε τον Πλαστήρα οπισθοφυλακή και να αναλάβει λεπτές αποστολές λίγο πριν την συντριβή του μετώπου στο Αφιόν (δεν πειράζει όμως συνεχίζουμε). 

Οι υπεύθυνοι της εκπομπής για τον χάρτη που κατά διαστήματα παρουσιάζεται είναι για τα πανηγύρια. Ενώ ο ομιλητής αναφέρει ότι το Απόσπασμα Πλαστήρα εστάλη τον Αύγουστο του 1922 στο Καμελάρ νοτίως του Αφιόν, στον χάρτη το υποδεικνύει (με βέλος μάλιστα) στα βόρεια του Αφιόν δυτικά της Κιουτάχειας κοντά στον Σαγγάριο! Η εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ καταδεικνύεται στον χάρτη στην νοτιοανατολική καμπή του Σαγγαρίου (μόνο καμιά 100ή χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πόλη)! Προφανώς η καμπή του ποταμού χτύπησε στους συντελεστές της εκπομπής, οι οποίοι όταν μιλάμε για εξέχουσα την Αφιόν δεν έχουν καταλάβει για τι ακριβώς πρόκειται. Πάλι καλά που στον χάρτη η Σμύρνη παραμένει σταθερά τοποθετημένη στα δυτικά!
Και τώρα αρχίζουν τα σοβαρά.

Επιχειρήσεις.

Αναφέρεται ότι το 5/42 ΣΕ κατέλαβε τον Ιούνιο του 1920 το Αξάριο αφού μετά από σύντονη πορεία σε 14 ώρες κάλυψε 40 χιλιόμετρα. Κατ’ αρχάς, έτσι όπως γίνεται η αναφορά, μπορεί να υποθέσει ο τηλεθεατής ότι η κατάληψη έγινε αμαχητί μετά από μια απλή πορεία (αναφορά από τον προερχόμενο εξ Αεροπορίας στρατιωτικό που προφανώς δεν είναι ο κατάλληλος για να περιγράφει μάχες πεζικού, πέραν του γεγονότος ότι η κάλυψη απόσταση 40 χιλιομέτρων εντός 14 ωρών δεν είναι κάτι εξαιρετικό ακόμα και στο πεδίο της μάχης). Κατά δεύτερον, το Απόσπασμα Πλαστήρα ξεκίνησε την επίθεση το χάραμα και κατέλαβε το Αξάριο στις 18.00 το απόγευμα (δηλαδή μετά από περίπου 10 ώρες). Μετά το Αξάριο αναφέρονται οι επόμενοι σταθμοί του Αποσπάσματος δίνοντας την εντύπωση συνεχών μαχών και τελικά σημειώνεται ότι όταν έφθασε στο Αϊς Μπατς είχε σκοτώσει 500 Τούρκους και συλλάβει 1.200 αιχμαλώτους. Δυστυχώς για τους συντελεστές της εκπομπής (αλλά και γι’ αυτούς που τους παρακολουθούν) οι αιχμάλωτοι που συνέλαβε στο Αϊς Μπατς το Απόσπασμα Πλαστήρα ήταν μόλις 188, αλλά 1.200 αιχμάλωτοι με 400-500 νεκρούς ήταν οι τουρκικές απώλειες που κατέγραψε ολόκληρη η Μεραρχία Σμύρνης (στην οποία είχε ενταχθεί το Απόσπασμα) στις επιχειρήσεις στην περιοχή του Μπαλίκεσίρ. Αλλά δεν βαριέσαι, λεπτομέρειες. Τι 188, τι 1.200; 

Αμέσως ακολουθεί η εντυπωσιακή πληροφορία ότι οι Τούρκοι είχαν κατατρομοκρατηθεί από τον Πλαστήρα που τον επικήρυξαν και του έδωσαν το προσωνύμιο Καραπιπέρ και τους τσολιάδες Σεϊτάν Ασκέρ, αλλά περιέργως ένας από τους αφηγητές της εκπομπής (καθηγητής πανεπιστημίου) κρίνει σκόπιμο (και οι συντελεστές ελαφρά τη καρδία το δέχονται) να σημειώσει ότι ο Πλαστήρας (προσωπικώς) είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των μικρών τουρκόπουλων(!!!) όπως ο Κολοκοτρώνης στην Επανάσταση!!! Ασχολίαστο.

Στην συνέχεια έχουμε την μάχη του Γεντίζ Χαν κατά τον Οκτώβριο του 1920, όπου αναφέρεται ότι στις 11 Οκτωβρίου ο τουρκικός Στρατός επιτέθηκε εναντίον των 2ου και 3ου Συντάγματος. Απέναντί τους είχαν τον Συνταγματάρχη Κονδύλη (2ου), Πλαστήρα (που βρέθηκε;) και τον Αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνου (3ου). Τώρα πως επιτέθηκαν σε 2 συντάγματα και απέναντί τους είχαν 3 διοικητές, αυτό το ξέρουν οι συντελεστές της εκπομπής. Αφού παρεμβάλλεται μια φωτογραφία όπου στρατιώτες έχουν στα χέρια τους τον Πλαστήρα και τον Κωνσταντίνου μετά την ελληνική νίκη, αναφέρεται επί λέξει. «Ο Μαύρος Καβαλάρης ήταν ο ήρωας του μετώπου». Εκεί σταματά η αφήγηση της μάχης, αλλά για κάποιον που ‘χει διαβάσει για την μάχη, ξέρει, ότι οι τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν στις 14 Οκτωβρίου κατά του 2ου και 3ου Συνταγμάτων και με νυκτερινή αντεπίθεση οι ελληνικές μονάδες ανέτρεψαν τον αντίπαλο επικρατώντας του αντιπάλου τον οποίον κατεδίωξαν. Το 5/42 έφθασε στην περιοχή, μόνο το μεσημέρι της 15ης μετά από νυκτερινή πορεία κι αφού είχε τελειώσει η μάχη (λεπτομέρεια θα μου πείτε, αλλά ο Πλαστήρας ήταν ο ήρωας του μετώπου κατά την εκπομπή, είτε συμμετέχει είτε όχι σε μάχη).
Ακολουθεί η μάχη του Τουμλού Μπουνάρ κατά την ελληνική επίθεση του Μαρτίου 1921 και μετά η μάχη στο ίδιο μέρος κατά την ελληνική οπισθοχώρηση. Εκεί έχουμε την περιγραφή ότι οι Τούρκοι έκαναν επίθεση στο Τουμλού Μπουνάρ αναγκάζοντας τις ελληνικές δυνάμεις να αποχωρήσουν από το Αφιόν Καραχισάρ. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη στο Τουμλού Μπουνάρ στις 28 Μαρτίου όταν σχεδόν κατελήφθη αλλά τότε εμφανίστηκε ο Πλαστήρας και με την πλευρική του κίνηση έκρινε την μάχη. Η πραγματικότητα είναι, ότι στο Τουμλού Μπουνάρ στάθμευε το 34ο Σύνταγμα (- 2 λόχοι) υπό τον Συνταγματάρχη Διαλέτη το οποίο από τις 12.00 της 26ης Μαρτίου έως τα μεσάνυχτα, αντιμετώπισε μόνο του και απέκρουσε σειρά τουρκικών επιθέσεων. Το 5/42 ΣΕ εγκαταστάθηκε το ίδιο βράδυ 5 χιλιόμετρα πίσω από το 34ο Σύνταγμα. Το πρωΐ στις 06.00 της 27ης Μαρτίου επενέβη στα δεξιά του 34ου Συντάγματος το 7ο Σύνταγμα που είχε καταφθάσει και απωθεί τον εχθρό. Στις 14.00 καταφθάνει στα αριστερά του 34ου Συντάγματος και το ΙΙ/2 Τάγμα που απωθεί κι αυτόν τον εχθρό. Την ίδια ώρα καταφθάνει και το 1ο Σύνταγμα (2 τάγματα) διαθέτοντας 1 τάγμα στην παράταξη του 34ου Συντάγματος και άλλο 1 τάγμα ως εφεδρεία. Στην διάρκεια της ημέρας το 34ο Σύνταγμα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει νικηφόρα τις τουρκικές επιθέσεις εναντίον του. Την 2η αυτή ημέρα της μάχης το 5/42 εξακολουθεί και σταθμεύει 5 χιλιόμετρα πίσω μη εμπλεκόμενο στην μάχη. 

Τα μεσάνυχτα διετάχθη για τις 28 Μαρτίου η επίθεση των 1ου και 34ου Συντάγματος, η διατήρηση των θέσεων από το 7ο Σύνταγμα και το 5/42 ΣΕ (2 τάγματα) να προωθηθεί και να πλήξει από πλάγια αριστερά της ελληνικής παράταξης τις τουρκικές δυνάμεις. Πράγματι στις 28 Μαρτίου το μεν 7ο Σύνταγμα απέκρουσε τουρκική επίθεση, τα 1ο και 34ο Συντάγματα επιτέθηκαν αλλά συνάντησαν αντίσταση, αλλά στις 12.15 επενέβη από αριστερά το 5/42 ΣΕ που είχε μαζί του και το ΙΙ/2 Τάγμα, οπότε επέτρεψαν στα 1ο και 34ο Συντάγματα να συνεχίσουν την επίθεσή τους. Δύο ώρες μετά την πλευρική επίθεση του 5/42 ΣΕ οι Τούρκοι αντιλαμβανόμενοι την μικρή του ισχύ αντεπιτέθηκαν και το έφεραν σε δύσκολη θέση, από την οποία το έβγαλε επίθεση του ΙΙ/2 Τάγματος, οπότε στις 20.00 μπόρεσαν το 5/42 ΣΕ και ΙΙ/2 Τάγμα υπό εχθρική πίεση να επιστρέψουν στις ελληνικές γραμμές. Έτσι έληξε η μάχη του Τουμλού Μπουνάρ. Είναι προφανές, ότι την κατάσταση στην 3ήμερη μάχη έσωσε αρχικά ΜΟΝΟ ΤΟΥ το 34ο Σύνταγμα και ότι δεν ήταν το 5/42 ΣΕ που έσωσε την κατάσταση αφού στην μάχη συμμετείχαν δυνάμεις από άλλα 3 συντάγματα (1ο, 2ο, 7ο) αλλά αυτά προφανώς μικρή σημασία έχουν για τους συντελεστές της εκπομπής, οι οποίοι παρουσιάζουν Λεζάντα «Ο Πλαστήρας σώζει το Α΄ Σώμα Στρατού από τις τουρκικές μεραρχίες». Ένας από τους σχολιαστές μάλιστα (μη στρατιωτικός) δεν αποφεύγει τον πειρασμό να σχολιάσει ότι ο Πλαστήρας διέσωσε όχι μόνο το Α΄ ΣΣ αλλά ολόκληρη την ελληνική Στρατιά, συμπληρώνοντας ότι ήταν μια από τις σωτήριες επεμβάσεις από τις πολλές που έκτοτε έκανε ο Πλαστήρας στο μέτωπο (αλλά ως μετριόφρων δεν χρειάζεται να τις αναφέρει).

Η αποκορύφωση έρχεται με την επιχείρηση κατά της Άγκυρας. Αφού πάρα πολύ χαλαρά ο αφηγητής ενημερώνει ότι στις αρχές Ιουλίου οι τσολιάδες του Πλαστήρα παίρνουν μέρος στην 2η και νικηφόρα μάχη του Εσκή Σεχίρ (χωρίς λεπτομέρειες για το τι έκανε από τα τέλη Ιουνίου που ξεκίνησε η ελληνική επίθεση) και χωρίς πολλά-πολλά ο ΕΣ περνάει τον Σαγγάριο. Με σοβαροφάνεια ο αφηγητής ενημερώνει ότι η ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκει ο Πλαστήρας, περνάει την Αλμυρά Έρημο με «καύσωνα, χωρίς ίχνος σκιάς και χωρίς εφοδιασμό»! (οι λέξεις έχουν σημασία, ο στρατός προωθείτο για επιχειρήσεις και πριν ακόμα εμπλακεί δεν είχε εφόδια). Εδώ όμως μας περιμένει ένα συγκλονιστικό στοιχείο. Η εκπομπή σε παγκόσμια πρώτη αποκαλύπτει κάτι που δεν το ξέρει κανείς. Ο Πλαστήρας και οι τσολιάδες του συμμετείχαν στην μάχη για το ύψωμα Καλέ Γκρότο που ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου!!! Πριν βέβαια, ενημερωνόμαστε ότι ο διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού Πρίγκιπας Ανδρέας «μη έχοντας επαρκή στρατιωτική κατάρτιση και γνώσεις του πεδίου της μάχης διέταξε κατά μέτωπον επίθεση». Εν τέλει ο Πλαστήρας στην κορυφή του απόρθητου οχυρού σηκώνει την σημαία (Ιβο Τζίμα style υποθέτω). Οι εν συνεχεία περιγραφές δεν έχουν καμία σημασία γιατί πολύ απλά ατυχώς για τους συντελεστές της εκπομπής και δυστυχώς για τους τηλεθεατές, στο Καλέ Γκρότο (η μάχη ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου) ενεπλάκη η V Μεραρχία και αυτή το κατέλαβε!!! Το 5/42 ΣΕ και η ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκε, ΔΕΝ συμμετείχαν στην μάχη του Καλέ Γκρότο, αλλά ΔΥΤΙΚΑ αυτού σε τοπωνύμια τα οποία δεν έχουν την αίγλη του Καλέ Γκρότο. 
Για τα μετέπειτα γεγονότα συγκεντρώνοντας όλα τα αποθέματα αντοχής σημειώνω τα πιο σπαρταριστά, αφού κατά την υποχώρηση του Αυγούστου 1922, ο στρατιωτικός εξ Αεροπορίας, αναφέρει ότι «λέγεται» πως ο Πλαστήρας ανέλαβε την διοίκηση της VIII Μεραρχίας, συγχέοντας κατά έναν παράδοξο τρόπο την ΧΙΙΙ Μεραρχία στην οποία ανήκε με την VIII Μεραρχία η οποία τότε με έδρα την Ήπειρο δεν είχε καν συγκροτηθεί ως εμπόλεμη. Βέβαια ο πτέραρχος δεν έχει καταλάβει ότι όλη η ΧΙΙΙ την οποία ανέλαβε ο Πλαστήρας δεν είχε παρά τα υπολείμματα εξ 2.000 ανδρών και δεν κάθεται να σκεφθεί πόσοι θα έχουν απομείνει από το 5/42 (μόλις 400), που κατά τα άλλα όπως εξυμνητικά αναφέρεται είναι μία από τις λίγες μονάδες που κράτησε την συνοχή της (μεταπίπτοντας από το επίπεδο Αποσπάσματος σε επίπεδο διλοχίας). 

Αναφορά γίνεται και στην τελευταία μάχη κατά την αποχώρηση από την Ερυθραία, όπου αντιμετώπισε μια «μεγάλη» τουρκική μονάδα (οι οποίοι εν συνεχεία διευκρινίζεται ότι ήταν τσέτες) και περιγράφεται πως την περικύκλωσαν με σκοπό την «εξολόθρευση» και τον «αφανισμό» τους, οπότε οι τσολίαδες συλλαμβάνουν αιχμαλώτους, τους προκαλούν σοβαρές απώλειες και τελικά οπισθοχωρούν. Οι επίσημες αναφορές όμως που υπάρχουν κάνουν λόγο για επαφή το απόγευμα της 1ης Σεπτεμβρίου του Αποσπάσματος Πλαστήρα με «σχετικά μικρό απόσπασμα εχθρικού ιππικού», το οποίο άφησε πίσω του 2 (ολόκληρους) νεκρούς.Εν κατακλείδει ο αφηγητής σημειώνει ότι η μονάδα του Πλαστήρα είναι η τελευταία που εγκατέλειψε την Μικρά Ασία, το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 1922 και ώρα 01.15 την νύκτα, αφού πρώτα ο σαλπιγκτής σάλπισε κατ’ εντολήν του Πλαστήρα την «Θοδώρα» το εμβατήριο του συντάγματος. (Πολλές λεπτομέρειες σκέφτεσαι). Οι επίσημες αναφορές όμως σημειώνουν ότι την 1η Σεπτεμβρίου η Στρατιά διέταξε να καταρτισθεί απόσπασμα 1.200 ανδρών με 8 πυροβόλα από την ΙΙ Μεραρχία και πράγματι αυτό καταρτίστηκε από το 1ο Σύνταγμα και 2 πυροβολαρχίες (η μία από την VII Μεραρχία) υπό τον Αντισυνταγματάρχη Μαρούλη (ποιος είναι αυτός;).

Συμπερασματικά, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ. Έτσι μαθαίνουμε την ιστορία σήμερα; Και μάλιστα από στρατιωτικούς. Παιδιά, ο Πλαστήρας δεν χρειάζεται(?) παραμύθια για να κρατήσει το όνομά του την αίγλη του(ΣΗΜ.ΑΠ ποια αιγλη ? αυτη του πραξικοπηματια? η του δολοφονου?).

Πηγές

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2019

Αύγουστος 1922: Η Κορύφωση της Τραγωδίας των Χριστιανών της Μικράς Ασίας


Εὐαγγέλου Στ. Πονηροῦ
σχολικοῦ συμβούλου Θεολόγων
Πειραιῶς, Δ΄ Ἀθηνῶν, Κυκλάδων

Κανένας δέν φαντάζεται ὅτι δέν ἔγινε τό φρικιαστικό ἱστορικό γεγονός, τό ὁποῖο ὀνομάζουμε «Μικρασιατική καταστροφή», δηλαδή ἡ σφαγή μεγάλου μέρους τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων, ἡ ἀπαγωγή καί ἐξισλαμισμός ἀρκετῶν γυναικῶν καί κοριτσιῶν, καί κακοποίηση, καταλήστευση καί ἐκδίωξη τῶν περισσοτέρων ἀπό τούς ὑπολειπομένους. Κι ἄν κάποιος προβάλλη τόν ἀνιστόρητο ἰσχυρισμό ὅτι ἡ σφαγή εἶχε ὡς αἰτία τήν τριετῆ παρουσία τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στήν Μικρά Ἀσία, ἄς μάθη ὅτι:

α) Οἱ σποραδικές δολοφονίες τῶν ἀμάχων χριστιανῶν ξεκίνησαν τό 1913.

β) Ἡ συστηματική σφαγή ξεκίνησε ἀπό τήν νεοτουρκική ἡγεσία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας λίγο πρίν τήν ἔναρξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου πολέμου καί διήρκεσε ἕως τήν λήξη του.

γ) Οἱ σποραδικές δολοφονίες δέν ἔπαυσαν καί μετά τήν λήξη τοῦ πολέμου.

δ) Ὁ ἱδρυτής τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας Μουσταφᾶ Κεμάλ προερχόταν ἀπό τόν κύκλο τῶν Νεοτούρκων καί εἶχε, ἔτσι καί ἀλλοιῶς, πρόγραμμα νά συνεχίση τό δολοφονικό ἔργο τῶν προκατόχων του.

ε) Θύματα τῶν προμελετημένων καί συστηματικῶν σφαγῶν ὑπῆρξαν καί οἱ Ἀρμένιοι καί Ἀσσύριοι χριστιανοί, πρίν καί μετά τήν ἄφιξη τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στήν Μικρά Ἀσία. Μήπως ὑπῆρξε ποτέ Ἀρμενικός ἤ Ἀσσυριακός ἀπελευθερωτικός στρατός καί ἡ παρουσία του στήν Μικρά Ἀσία ἔγινε αἰτία σφαγῶν;

στ) Ὁ ἑλληνικός στρατός δέν ἔφθασε ποτέ στίς περιοχές τοῦ Πόντου, παρ᾿ ὅλα αὐτά ἐξοντώθηκε ὁ μισός χριστιανικός πληθυσμός τόσο ἐπί Νεοτούρκων, ὅσο καί ἐπί Κεμάλ.

ζ) Ἡ ἐκστρατεία τῆς Ἑλλάδος στήν Μικρά Ἀσία ὄχι μόνο δέν προκάλεσε, ἀλλά καθυστέρησε ἐπί τρία ἔτη τήν προαποφασισμένη σφαγή τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ.

Ὑπῆρξε ἐν τέλει, ἁμάρτημα τῆς Ἑλλάδος τό γεγονός ὅτι δέν εἶχε ἱκανούς ἡγέτες, οὔτε ἐξασφάλισε ἀληθινούς συμμάχους. Γι’ αὐτό καί δέν κατάφερε νά ἀποτρέψη τό προμελετημένο ἔγκλημα. Ἡ ἐξόντωση ξεκίνησε ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη. Τήν περιγράφει σέ ἐπιστολή του πρός τίς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γερμανός στίς 29/5/1914: «Τά γάρ ἐν τῇ πολυπαθεῖ Θράκῃ ἀπό μηνῶν ἤδη κακούργως καί λῃστρικῶς κατά τοῦ φιλησύχου καί ἀθῴου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ τῇ ἐνοχῇ τῶν ἀρχῶν διαδραματιζόμενα, αἱ φρίκης καί ἀγριότητος καί βαρβαρότητος ἔμπλεοι βιαιοπραγίαι, καταλῃστεύσεις, ἀτιμώσεις καί διωγμοί, καί ὁ μετά τῆς αὐτῆς καί μείζονος ἔτι βιαιότητος καί λῃστρικῆς διαθέσεως ἀρξάμενος ἤδη καί ἐν Μικρᾷ Ἀσίᾳ ἀπαίσιος ἐξοντωτικός κατά τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ διωγμός, οὐδεμίαν καταλείπουσιν ἀμφιβολίαν ὅτι οὐχί πλέον μεμονωμένων ἐκρήξεων φανατισμοῦ καί μισαλλοδοξίας κίνδυνοι, οἷοι πολλάκις ἐν τῷ παρελθόντι κατά τάς δυστυχεῖς ταύτας χώρας συνέβαινον τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλά σύστημα ἤδη καί σχέδιον μεμελημένον γενικῆς ἐξοντώσεως καί ὀλέθρου συρρίζου ἀπειλεῖ τόν ὀρθόδοξον ἐν Ἀνατολῇ λαόν. Ἤδη γάρ ἀπό μακροῦ ἤρξατο καί διεξάγεται ἀνήκουστος ἐξοντωτικός διωγμός καί βίαιος ἐκπατρισμός τῶν κατοίκων ὁλοκλήρων κοινοτήτων, χωρίων καί πόλεων ἐν Θράκῃ, οἵτινες, λῃστευόμενοι πρῶτον παντοιοτρόπως ἀμέσως καί ἐμμέσως, καί ποικιλοτρόπως ἐκπτοούμενοι καί βιαζόμενοι, ἐξαναγκάζονται ἵνα γυμνοί καί λιμώττοντες τῆς γενεθλίου χώρας αὐτῶν ἀπέρχωνται, καταλιμπάνοντες τά ἱερά, τούς οἴκους, τούς ἀγρούς, τά ζῷα καί πᾶσαν ἁπαξαπλῶς τήν οἰκιακήν καί λοιπήν περιουσίαν αὐτῶν τοῖς ἔξωθεν, ἐκ παντοίων μερῶν καί τόπων ἐρχομένοις καί τῇ ἀρωγῇ τῶν ἀρχῶν εἰς τά χωρία καί τούς οἴκους τῶν χριστιανῶν ἐγκαθιδρυομένοις μουσουλμάνοις πρόσφυξι. […]. Ἀλλά καί ἐν Μικρᾷ Ἀσίᾳ ἤδη μετά τῆς αὐτῆς καί μείζονος ἔτι βιαιότητος καί λῃστρικῆς διαθέσεως μεταδέδοται, οὐδενός κωλύοντος, ὁ ἐξοντωτικός κατά τῶν ὀρθοδόξων διωγμός, φωναί δέ ἀπέλπιδες καί ἐκεῖθεν πρός τήν Ἐκκλησίαν συνεχῶς ἤδη καταφθάνουσι, τόν βίαιον ἐκδιωγμόν ἐκ τῆς γενεθλίου χώρας καί τήν ἔλλειψιν πάσης προστασίας ἐκ μέρους τῶν ἀρχῶν τῆς ζωῆς, τιμῆς καί περιουσίας αὐτῶν ἐκτραγωδοῦσαι καί καταγγέλλουσαι»1 .

Ὁ Πατριάρχης καθιστᾶ σαφές, ὅτι οἱ διακηρύξεις τοῦ νεοτουρκικοῦ καθεστῶτος «περί ἰσότητος, δικαιοσύνης, ἐλευθερίας καί ἀδελφότητος πάντων τῶν πολιτῶν» ἦταν ψευδεῖς καί παραπλανητικές. Τό ἀληθινό του πρόσωπο φάνηκε, ὅταν ξεκίνησε τήν ἐξόντωση τῶν ἀμάχων πρῶτα ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη καί συνέχισε στήν Μικρά Ἀσία.

Μετά τήν ἔναρξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (28/7/1914) καί τήν εἴσοδο τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας σέ αὐτόν στό πλευρό τῶν κεντρικῶν δυνάμεων (2/8/1914), οἱ διώξεις εἰς βάρος τῶν χριστιανῶν ἐντάθηκαν.

Τίς περιγράφει στίς 15/7/1915 ὁ μητροπολίτης Καλλιουπόλεως Κωνσταντῖνος:

«Ἡ ἐξόντωσις τῶν προσφύγων χριστιανῶν εἶναι μεθοδικωτάτη. Ἐάν διά λόγους δῆθεν πολεμικούς ἐκπατρίζωνται οἱ χριστιανοί μόνον, ἠδύναντο νά μείνωσιν εἰς τά μέρη, ἔνθα ἅπαξ μεταφέρονται. Δέν συμβαίνει ὅμως τοῦτο· ἀλλά μόλις διαμείνωσιν ἐπί τινας ἡμέρας εἰς μέρος τι, μετατοπίζονται εἰς ἕτερον, ἵνα ὑφίστανται οὕτω συνεχεῖς διωγμούς καί ταλαιπωρίας, ἵνα ἐξαντλῶνται ἐκ τῶν κοπώσεων καί τῶν μόχθων καί ἵνα ἀποθνῄσκωσιν ἐπί ποδός2.

 Οἱ ἀτέρμονες πορεῖες τῶν ἐκτοπισμένων γυναικοπαίδων καί γερόντων κατέληγαν στόν θάνατο. Στούς ἄνδρες τούς εὑρισκομένους σέ στρατεύσιμη ἡλικία ἐπιβλήθηκε ἡ στράτευση, δηλαδή καταναγκαστικά ἔργα μέχρι θανάτου. Πρίν συντελεσθῆ πλήρως τό ἔγκλημα, σαράντα ἐπιφανεῖς Ἕλληνες ἀπηύθυναν ἔκκληση στούς διανοουμένους τοῦ κόσμου, προσπαθώντας νά ἀποτρέψουν τό τελειωτικό κτύπημα. Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως οἱ συγγραφεῖς καί καλλιτέχναι τῆς Ἑλλάδος ἀπευθύνονται πρός τούς διανοουμένους τοῦ πεπολιτισμένου κόσμου, ὅπως γνωστοποιήσουν εἰς αὐτούς τήν τραγωδίαν χιλιάδων οἰκογενειῶν τοῦ ἑλληνικοῦ Πόντου.

Ξηρά, ἐξηκριβωμένα καί ἀναμφισβήτητα τά γεγονότα εἶναι τά ἑξῆς: Οἱ Τοῦρκοι ἐφόνευσαν ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς κατοίκους τῆς πόλεως Μερζιφοῦντος, ἀφοῦ τήν ἐλεηλάτησαν καί τήν ἐπυρπόλησαν. Τούς προσπαθήσαντας νά διασωθοῦν ἐτυφέκισαν καί ἐθανάτωσαν καταλαβόντες τάς διόδους. 
Μετετόπισαν ὅλον τόν ἄρρενα πληθυσμόν τῶν πόλεων Τριπόλεως, Κερασοῦντος, Ὀρδούς, Οἰνόης, Ἀμισοῦ καί Πάφρας καί καθ᾿ ὁδόν κατέσφαξαν τούς πλείστους ἐξ αὐτῶν. 
Ἔκλεισαν ἐντός τοῦ ναοῦ τοῦ χωρίου Ἔλεζλη ἐν Σουλού – Τερέ 535 Ἕλληνας καί τούς κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων. Πρώτους ἔσφαξαν 7 ἱερεῖς διά πελέκεως πρό τῆς θύρας τοῦ ναοῦ. Ἀπηγχόνισαν ἐν Ἀμασείᾳ 168 προκρίτους Ἀμισοῦ καί Πάφρας. 
Ἐβίασαν ὅλας ἀνεξαιρέτως τάς γυναίκας, τάς παρθένους καί τά παιδία τῶν ἄνω πόλεων, τάς ὡραιοτέρας δέ παρθένους καί νέους ἔκλεισαν εἰς τά χαρέμια. Πλεῖστα βρέφη ἐφόνευσαν, σφενδονίζοντες αὐτά κατά τῶν τοίχων. Οἱ ὑπογεγραμμένοι θέτουσι τά ἀνωτέρω ὑπ᾿ ὄψιν τῶν διανοουμένων τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς θεωροῦντες ὅτι ὄχι μόνον τά γεγονότα ταῦτα, ἀλλά καί ἡ ἀνοχή αὐτῶν, ἀποτελεῖ πένθος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἄννινος Χ., Αὐγέρης Μ., Βλαχογιάννης Ἰ., Βῶκος Γερ., Γρυπάρης Ἰ., Δούζας Α., Δροσίνης Γ., Ζάχος Α., Θεοδωροπούλου Αὔρα, Θεοτόκης Κ., Ἰακωβίδης Γ., Καζαντζάκης Ν., Καζαντζάκη Γαλ., Καμπάνης Ἀρ., Καμπούρογλους Δ., Καρολίδης Π., Κόκκινος Δ., Κορομηλᾶς Γ., Μαλακάσης Μ., Μαλέας Κ., Μένανδρος Σ., Νικολούδης Θ., Νιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμᾶς Κ., Παπαντωνίου Ζ., Παράσχος Κ., Πασαγιάννης Κ., Πολίτης Φ., Πώπ Γ., Σικελιανός Ἄγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Ταγκόπουλος Δ., Τσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας Ρ., Χατζιδάκις Γ., Χατζόπουλος Δ., Χόρν Π., Σβορῶνος Ι. Ἀθῆναι 22 Νοεμβρίου 1921»3.

Καί πᾶμε στόν ἐμπρησμό καί τήν σφαγή στήν Σμύρνη.

Στίς 27/8/1922 τίς πρωϊνές ὧρες ἐγκαταλείπουν τήν Σμύρνη τά τελευταῖα ἑλληνικά στρατιωτικά τμήματα. Τμῆμα ἀτάκτων Τούρκων ἱππέων εἰσέρχεται στήν πόλη γύρω στίς 11:00 π.μ. καί κατόπιν ἰσχυρό τμῆμα πεζικοῦ. Ἀμέσως ξεκινοῦν ληστεῖες, κακοποιήσεις, σφαγές τοῦ χριστιανικοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ καί ὁ ἅγιος ἱερομάρτυρας Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, φορεῖ τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. 
Στίς 30/8/1922 ξεκινᾶ ἀπό τήν ἀρμενική συνοικία ὁ ἐμπρησμός τοῦ χριστιανικοῦ τμήματος καί συμπληρώνεται στίς 3/9/1922. Ἀπό ποῦ ξεκίνησε καί ποιά μέρη τῆς πόλεως κατέστρεψε ἡ πυρκαϊά, περιγράφει ὁ γενικός πρόξενος τῶν Η.Π.Α. George Horton: «Ἡ πυρκαγιά ἀνάφτηκε στίς παρυφές τῆς Ἀρμενικῆς συνοικίας κατά τήν στιγμή πού φυσοῦσε δυνατός ἄνεμος πρός τήν μεριά τοῦ χριστιανικοῦ τομέα καί σέ ἀντίθετη κατεύθυνση ἀπό τήν τουρκική συνοικία»4. 
Ποῖοι ἦταν οἱ ἐμπρηστές, μαρτυρεῖ ἡ Ἀμερικανίδα Minnie Mills: «Ἔβλεπα καθαρά τούς Τούρκους νά κουβαλοῦν τούς τενεκέδες μέ τό πετρέλαιο μέσα στά σπίτια, ἀπό τά ὁποῖα ξεπετάγονταν φλόγες ἀμέσως κατόπιν. Δέν ὑπῆρχε οὔτε ἕνας Ἀρμένιος καί τά μόνα ἄτομα πού κυκλοφοροῦσαν ἦταν Τοῦρκοι στρατιῶτες τοῦ τακτικοῦ στρατοῦ μέ κομψές στολές»5. 
Τά γεγονότα περιγράφει καί ἡ Ἀρμένια προσφυγοπούλα Ἀνζέλ Κουρτιάν: «Εἶναι νύχτα. Καί μεῖς μές στό μακελειό κρατιόμαστε σφιχτά καί οἱ τρεῖς φροντίζοντας νά εἴμαστε στήν μέση τοῦ πλήθους. Οὔτε βλέπουμε τί πατᾶμε, συνέχεια ἀνεβοκατεβαίνουμε. Εἶναι κι ἕνας ἄλλος κίνδυνος: ἄν πέσης, δέν σηκώνεσαι, σέ πατάει ὁ κόσμος. Τέτοιες στιγμές ἄν τύχαινε νά πέση καμμία ἀπό τίς τρεῖς μας, δέναμε τά χέρια πιό σφιχτά φωνάζοντας «μή, μήν τήν πατήσετε», καί κάποιο χέρι βρισκότανε νά βοηθήση. Πόσοι καί πόσοι ἔπεσαν, ἁπλῶς σκοντάφτοντας, γιά νά μήν σηκωθοῦν ποτέ πιά. Πέθαναν ποδοπατημένοι. Ὁ κόσμος αὐτή τήν ὥρα δέν ἔβλεπε τίποτα. Ἦταν σάν τά θηρία πού τρέχουν νά σωθοῦν, ὅταν ἁρπάξουν φωτιά τά δάση. Ἀπό τήν μιά τά κτήρια καίγονται, ἀπό τήν ἄλλη ἡ θάλασσα γεμάτη πτώματα, πίσω οἱ Τοῦρκοι μέ τά σπαθιά. Εἶμαι μάρτυρας αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καί ἐφιαλτικῶν καταστάσεων. Ἔτρεχα κι ἐγώ μαζί μέ ὅλους, μή ξέροντας ποῦ»6.

Ἄραγε ὑπάρχει κάποιος, ὁ ὁποῖος ἰσχυρίζεται ὅτι στήν φλεγομένη Σμύρνη τόν Αὔγουστο τοῦ 1922 συνέβη ἁπλῶς ἕνας κάποιος συνωστισμός, ὅμοιος μ’ ἐκεῖνον στά ἐμπορικά κέντρα κατά τίς γιορτινές περιόδους; Καί συνεχίζει ἡ ἴδια:

«Νάτους, ἔρχονται κοντά οἱ Τοῦρκοι, φορᾶνε καί κομπολόγια στόν λαιμό τους, σάν κολιέ. Πιάνουνε τήν μικρή, τήν ἁρπάζουν ἀπό τίς πλεξίδες καί τήν σπρώχνουν κάτω ἀπό τίς κουρελοῦδες. Ἀπό μέσα ἀκούγονται σπαραχτικές φωνές. Δύο ἀπό τούς Τούρκους ἔμειναν ἔξω. Ἡ γριούλα τραβάει τά μαλλιά της, κλείνει τ᾿ αὐτιά της, νά μήν ἀκούη. Κάνει νά σηκωθῆ, μά τῆς δίνουν μιά κλωτσιά καί πέφτει, σωρό κουβάρι. Κάθεται κάτω σάν πεθαμένη, κατακίτρινη. Ἕνας–ἕνας βγαίνουν καί κουμπώνονται χαχανίζοντας. Μά τί φρίκη! Αὐτά πού φορᾶνε δέν εἶναι κομπολόγια. Εἶναι θηλές ἀπό γυναικεῖα στήθη! […]. Οἱ φωνές ἀπό μέσα ἐξακολουθοῦν πιό σπαραχτικές. Ἡ γριούλα τώρα χτυπᾶ τό κεφάλι της στίς πέτρες. Βγαίνει κι ὁ τελευταῖος κουμπώνοντας τό παντελόνι του κάτω ἀπό τήν κοιλιά του, καί στά ματωμένα χέρια του κρατᾶ δύο μπαλίτσες. Μόλις φεύγουν οἱ Τοῦρκοι, ἀνοίγουν οἱ κουρελοῦδες καί βγαίνει τό κακόμοιρο τό παιδί καταματωμένο. Αἱμορραγεῖ σάν βρύση κάτω ἀπό τά σκισμένα ροῦχα. Καί τά στηθάκια του πού εἶναι ἀρκετά ἀνεπτυγμένα, ἔχουν δύο πληγές σάν κόκκινες φωλιές. Ἡ κοπελλίτσα κοιτάζει ἕνα γύρω χαμένη, καί πέφτει μπρούμυτα μέ μάτια ὀρθάνοιχτα»7 .

Ὅμως οἱ χριστιανές γυναῖκες θεωρήθηκαν ἀπό τούς ἐγκληματίες ἀκόμη καί ἐμπορικῶς ἐκμεταλλεύσιμες!!! Τά αἴσχη περιγράφει ἡ ἴδια προσφυγοπούλα:

«Μάζευαν τίς ὡραιότερες κοπέλλες καί τίς πουλοῦσαν στά σκλαβοπάζαρα γιά τά χαρέμια. Ἄχ, αὐτά τά κορίτσια, τί ἐξευτελισμός! Τίς ἀνέβαζαν ὁλόγυμνες σ᾿ ἕνα ψηλό μέρος καί κάνανε πλειστηριασμό. Ὅποιος ἔδινε τά πιό πολλά, τίς ἔπαιρνε. Οἱ καϋμένες δέν ἤξεραν τί νά κάνουν καί πῶς νά σταθοῦν. Ἄλλες κατακόκκινες ἀπό ντροπή, ἄλλες κατακίτρινες […]. Κατηγορῶ τά Μεγάλα Ἔθνη πού ἄφησαν νά γίνουν τόσα ἐγκλήματα. Μᾶλλον τά προκάλεσαν καί κατόπιν παρίσταναν τούς καλούς κάνοντας ἀγαθοεργίες»8.

Τά ἴδια γεγονότα, περιγράφει ἡ Ἑλληνίδα Ἰφιγένεια Χρυσοχόου: «Σάν εἶδε μιά γυναῖκα νά σκοτώνουν μπροστά της τήν γκαστρωμένη κόρη της, ἅρπαξε τό χέρι τοῦ Τούρκου. Θεριό ἔγινε ἐκεῖνος. Δίνει μιά στήν γυναῖκα καί τήν ξαπλώνει κάτω. Αὐτό λές κι ἦταν τό σύνθημα. Ἀμέσως ἀρχίζει ἡ σφαγή. Ἡ Ἰφιάνασσα κι οἱ δικοί της βρίσκονται πιό ἄκρη, κοντά στόν δρόμο. Μές στό μακελειό, τά κλάμματα, τά ξεφωνητά, ξέφυγαν ἀπ᾿ τούς Τούρκους. Τρέχοντας σάν παλαβοί φτάσανε στό Κιαί. Ἐκεῖ ἔσμιξαν μέ τόν κόσμο. Ὅλοι σπρώχνουν καί σπρώχνονται γιά τήν ἀποβάθρα, ὅπου εἶναι ἀραγμένα τά πλοῖα. Ἀπ᾿ τήν ἐξάντληση καί τόν συνωστισμό, κάθε τόσο κι ἀφήνουν ὅλοι ἀπό κανένα μπόγο. Ὅλα τά πολύτιμα καί τ᾿ ἀκριβά τῆς Μικρασίας ἦταν σκορπισμένα στήν παραλία τῆς Σμύρνης. Κανείς γιά τίποτα δέν νοιάζεται. Μονάχα πῶς νά φτάσουν στά καράβια. […]. Στά πλάγια ἡ θάλασσα λερωμένη, καί τά πτώματα τουμπανιασμένα χτυπολογιοῦνται ἀναμεταξύ τους. Ἀλλοίμονο ἄν παραπατήση κανείς. Δέν θά σηκωθῆ. Ἀλλοίμονο ἄν πέση κανείς στήν θάλασσα. Ἐκεῖ θά μείνη»9 .

Διαφωτιστική καί ἡ μαρτυρία τῆς Φιλιῶς Χαϊδεμένου ἀπό τά Βουρλά. Μέ τήν οἰκογένειά της βρέθηκε στίς Κλαζομενές καί ἐπιβιβάσθηκαν σέ πλοῖο:

«Τά πτώματα στήν θάλασσα ἔφθαναν μέχρι τό ὕψος τοῦ μόλου. Πατούσαμε πάνω σέ ἀνθρώπινες σάρκες καί κόκκαλα πού εἶχε παρασύρει τό ρεῦμα τοῦ νεροῦ. Δύο μέρες καί δύο νύκτες μείναμε ὄρθιοι στήν παραλία περιμένοντας νά μποῦμε σέ κάποιο πλοῖο. Χιλιάδες κόσμος, ἀπελπισμένος καί ἐξαθλιωμένος, μέ μάτια ἄδεια ἀπ᾿ τά ὅσα εἴχαμε δῆ καί τήν ψυχή ματωμένη ἀπ᾿ τόν πόνο τῆς ἀπωλείας τῶν ἀγαπημένων μας. Κάρα ἄδειαζαν πεθαμένους δίπλα μας, ὅπου ἔβρισκαν. Τό βράδυ ὅταν οἱ Τοῦρκοι ἄρχιζαν νά βιάζουν καί νά κακοποιοῦν ὅποια γυναῖκα ἔβρισκαν, οἱ Ἀμερικανοί ἄναψαν τούς προβολεῖς τῶν πλοίων καί τούς ἔρριξαν πάνω μας γιά νά σταματήσουν κάπως τό κακό. Φωνές ἀκούγονταν: ″Τά γυναικόπαιδα νά μπαρκάρουν πρῶτα!″ – θαρρεῖς καί ὑπῆρχε καί κανένας ἄνδρας ἀνάμεσά μας…»10.

Ὁ γενικός πρόξενος τῶν Η.Π.Α. στήν Σμύρνη George Horton, ἀπαντᾶ στόν ἰσχυρισμό ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἀνταπέδωσαν τά ἴσα σέ ἑλληνικά ἐγκλήματα:

«Μία ἀπό τίς πιό ἔξυπνες διαδόσεις πού ἔθεσαν ποτέ σέ κυκλοφορία οἱ Τοῦρκοι προπαγανδιστές εἶναι ἐκείνη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ χριστιανοί πού σφάχτηκαν ἦταν τόσο κακοί, ὅσο καί οἱ ἐκτελεστές τους, ὅτι δηλαδή τό λάθος ἦταν πενήντα–πενήντα, μισό–μισό. Ἡ θεωρία αὐτή εἶναι ἰδιαίτερα ἑλκυστική στήν ἀγγλοσαξονική αἴσθηση περί δικαίου, ἀπαλλάσσει τούς πρωταγωνιστές ἀπό κάθε περαιτέρω ἐνόχληση ἤ εὐθύνη καί καθησυχάζει τίς συνειδήσεις. Πρέπει ὅμως νά εἶναι κανείς πολύ ἐπιπόλαιος γιά νά δεχθῆ μία τέτοια θεωρία, τήν στιγμή μάλιστα πού δέν χρειάζεται παρά λίγη σκέψη γιά νά ἀποδείξη πόσο λανθασμένη εἶναι. Πρῶτα–πρῶτα ἀκόμα κι ἄν ἤθελαν οἱ χριστιανοί πού βρισκόντουσαν κάτω ἀπό τήν τουρκική κυριαρχία, δέν εἶχαν ποτέ τήν εὐκαιρία νά κάνουν σφαγές. Ἄν στήν μακρά ἱστορία τῶν σφαγῶν πού πότισαν τήν αὐτοκρατορία μέ αἷμα, σκοτώθηκαν καί μερικοί Τοῦρκοι, τότε ὁ μαθηματικός ὑπολογισμός ὄχι μόνο δέν εἶναι πενήντα πρός πενήντα, ἀλλά οὔτε κἄν ἕνας πρός δέκα χιλιάδες. Ἐπίσης παρ᾿ ὅλα τά ἐλαττώματα τῶν χριστιανῶν σέ ὅλον τόν κόσμο, σέ γενικές γραμμές ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἐπιφέρει βελτιώσεις. Σέ ὅλες τίς πρώην ὀθωμανικές ἐπαρχίες πού πέτυχαν νά ἀποτινάξουν τόν τουρκικό ζυγό –Οὐγγαρία, Βουλγαρία, Σερβία, Ἑλλάδα– ὑπάρχουν ἐλάχιστα, ἴσως καθόλου περιστατικά σφαγῶν Τούρκων ἀπό χριστιανούς. Σέ ὅλο τό διάστημα πού συνέβαιναν οἱ τρομακτικές σφαγές, ἐνῶ ἡ Σμύρνη καιγόταν καί πρόσφυγες τραυματισμένοι καί κατεστραμμένοι ξεχύνονταν σέ κάθε λιμάνι τῆς Ἑλλάδος, ἡ συμπεριφορά τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι στίς χιλιάδες τῶν Τούρκων πού κατοικοῦν στήν χώρα, ἔγραψε ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα καί πιό θαυμαστά κεφάλαια τῆς ἱστορίας της. Δέν ὑπῆρξαν ἀντεκδικήσεις. Οἱ Τοῦρκοι πού κατοικοῦν στήν Ἑλλάδα δέν πειράχτηκαν καθόλου καί καμμία θύελλα μίσους ἤ ἀντεκδικήσεως δέν ξέσπασε στά κεφάλια τους. Αὐτή ἦταν μία μεγάλη, ὄμορφη νίκη πού, μέ τόν τρόπο της, φτάνει στό ἐπίπεδο τοῦ Μαραθῶνα καί τῆς Σαλαμίνας. Ἀναρωτιέται κανείς, ἄν ἄλλος χριστιανικός λαός θά μποροῦσε νά φερθῆ καλύτερα. Πραγματικά ἡ ὅλη συμπεριφορά τῆς Ἑλλάδος τόσο κατά τήν διάρκεια τῶν διωγμῶν τῶν χριστιανῶν στήν Τουρκία, ὅσο καί ἀργότερα, ἦταν ἀξιοθαύμαστη. Τό γεγονός αὐτό μαρτυρεῖ καί ἡ μεταχείριση τῶν Τούρκων αἰχμαλώτων πολέμου, ἀλλά καί οἱ ἑλληνικές προσπάθειες γιά τήν περίθαλψη τῶν χιλιάδων προσφύγων, Ἑλλήνων καί μή, πού κατέφυγαν στό ἔδαφός της. Ξέρω τί λέω, γιατί βρισκόμουν στήν Ἑλλάδα καί τά εἶδα μέ τά μάτια μου. Δέν νομίζω ὅτι κανείς θά τολμοῦσε νά ἀμφισβητήση τά γεγονότα αὐτά. Ἄν οἱ Ἕλληνες μετά τίς σφαγές τοῦ Πόντου καί τῆς Σμύρνης, εἶχαν σφάξει ὅλους τούς Τούρκους πού ζοῦσαν στήν Ἑλλάδα, τότε ἴσως ὁ ὑπολογισμός νά ἔφτανε τούς πενήντα πρός πενήντα»11. 

Ὁ πρεσβευτής τῶν Η.Π.Α. Henry Morgenthau, ἀφοῦ πρῶτα ἔχει ἐξιστορήσει τά ἐγκλήματα, καταλήγει: «Ἔχω παραλείψει τίς πιό φρικτές λεπτομέρειες, γιατί μία πλήρης ἐξιστόρηση τῶν σαδιστικῶν ὀργίων, θύματα τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν οἱ Ἀρμένιοι, ἄντρες καί γυναῖκες, δέν θά ἦταν δυνατό νά δημοσιευθῆ στήν Ἀμερική. Ἐγκλήματα πού μόνο τό πιό διεστραμμένο ἔνστικτο μπορεῖ νά φανταστῆ, μέθοδοι βασανισμοῦ πού μόνο ἡ πιό μοχθηρή φαντασία μπορεῖ νά συλλάβη, ἔπλητταν καθημερινά αὐτόν τό ἄτυχο λαό. […]. Στήν πραγματικότητα οἱ Ἕλληνες ὑπῆρξαν τά πρῶτα θύματα τοῦ σχεδίου τουρκοποιήσεως»12. Ἑπομένως παρέλειψε ἀπό τό βιβλίο του τά φρικιαστικώτερα γεγονότα! Κι ὅμως κάποιοι λέγουν: «αὐτά πάντα γίνονται στούς πολέμους». Ἀλλά στίς 6 καί 7 Σεπτεμβρίου 1955 δέν ὑπῆρχε ἐμπόλεμη κατάσταση. Παρ᾿ ὅλα αὐτά σέ προμελετημένα ἐπεισόδια ὀκτώ ὡρῶν, συνέβησαν τά ἑξῆς:

α) Δολοφονήθηκαν 37 Ἕλληνες (Σπῦρος Βρυώνης, Ὁ μηχανισμός τῆς καταστροφῆς, Τό τουρκικό πογκρόμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καί ὁ ἀφανισμός τῆς ἑλληνικῆς κοινότητος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, Ἀθήνα 2007, σ. 677 – 678).

β) Βιάσθηκαν τοὐλάχιστον 200 Ἑλληνίδες.

γ) Ἑκατοντάδες Ἕλληνες ξυλοκοπήθηκαν ἀπό μανιασμένους ὄχλους.

δ) Καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς ἤ ὑπέστησαν ἐκτεταμένες ζημίες 94 Ἐκκλησίες καί παρεκκλήσια13.

ε) Καταληστεύθηκαν καί καταστράφηκαν 4.500 καταστήματα. στ) Καταληστεύθηκαν καί καταστράφηκαν 2.500 κατοικίες14. Μερικοί ἀντιτείνουν ψευδοπαιδαγωγικά ἐπιχειρήματα, στηρίζοντας τήν μή διδασκαλία τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν γεγονότων. Λέγουν: «δέν εἶναι παιδαγωγικῶς σωστό νά διδάσκωνται φρικιαστικές λεπτομέρειες σέ παιδιά!». Θά συμφωνήσουμε ὡς πρός τό ὅτι δέν πρέπει νά διδάσκωνται φρικιαστικές λεπτομέρειες σέ παιδιά μικρῆς ἡλικίας. Ὅμως εἶναι δυνατόν νά διδάσκεται, ὅτι βασανίσθηκε καί ἐξοντώθηκε μεγάλο μέρος τοῦ ἀμάχου χριστιανικοῦ Μικρασιατικοῦ καί Ἀνατολικοθρακιώτικου πληθυσμοῦ. Αὐτό θά ὁδηγήση τά παιδιά στήν ἀναζήτηση τῶν λεπτομερειῶν ἀπό τίς πηγές, ἀφοῦ ἐνηλικιωθοῦν.

Κάποιοι κατηγοροῦν γιά μῖσος, ὅποιον διδάσκει αὐτά τά τραγικά συμβάντα τῆς ἱστορίας μας! Ὅμως δέν κατανοοῦν ὅτι:

α) Δύναται κάποιος νά διδάσκη τήν ἱστορία του χωρίς νά μισῆ.

β) Ὅποιο ἔθνος λησμονεῖ τήν ἴδια του τήν ἱστορία, καταδικάζει ἑαυτό σέ ἀφανισμό.

Γι᾿ αὐτό ἄς μάθουν οἱ νεώτεροι καί ἄς ξαναθυμηθοῦν οἱ παλαιώτεροι, ἀλλοιῶς θά ἀναγκασθοῦμε νά θρηνήσουμε πολλλές ἀκόμη καταστροφές.

1Μαύρη Βίβλος διωγμῶν καί μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ (1914 – 1918), Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, Ἐν Κωνσταντινουπόλει 1919, σ. 357 – 8.

2Ἔνθ᾿ ἀνωτέρω, σ. 91 – 2.

3Κωνσταντῖνος Ἐμμ. Φωτιάδης, Ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, μέρος Β΄, ἔκδ. Realnews, Ἀθήνα 2013, σ. 206 – 7.

4George Horton, Ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας, μετάφραση καί σχόλια Β. Γ. Σολομωνίδου, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», 5η ἔκδοση, Ἀθήνα 2002, σ. 111.

5νθ᾿ ἀνωτέρω, σ. 133.

6Τά τετράδια τῆς Ἀνζέλ Κουρτιάν, Μνῆμες ἀπό τή Μικρασία, 1915 – 1924), Ἐπιμέλεια – Πρόλογος Κατερίνα Πλασσαρᾶ, ἐκδ. Πλέθρον, Ἀθήνα 1980, σ. 180 – 182

7Ἔνθ᾿ ἀνωτέρω, σ. 196 – 7.

8Ἔνθ᾿ ἀνωτέρω, σ. 96.

9Ἰφιγένεια Χρυσοχόου, Πυρπολημένη γῆ, ἐκδ. Γκόνη, Ἀθῆναι 1973, σ. 261 – 2.

10Φιλιώ Χαϊδεμένου, Τρεῖς αἰῶνες, μιά ζωή, Γιαγιά Φιλιώ ἡ Μικρασιάτισσα, ἐκδ. Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Λιβάνη, Ἀθήνα 2005, σ. 136 – 138.

11George Horton, Ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας, μετάφραση καί σχόλια Β. Γ. Σολομωνίδου, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», 5η ἔκδοση, Ἀθήνα 2002, σ. 233 – 4.

12Henry Morgenthau, Τά μυστικά τοῦ Βοσπόρου, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος – Ἐκστρατεία Καλλίπολης – Διωγμοί Ἑλλήνων – Γενοκτονία Ἀρμενίων, μετάφρ. Ἰ. Κασεσιάν, ἐκδ. Τροχαλία, Ἀθήνα ἄ.ἔ. σ. 236 – 238.

13Ἔνθ᾿ ἀνωτέρω, σ. 599 – 602. 
14. Συμεών Σολταρίδης, Ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόμος α΄, γ΄, ἔκδοση, ἐκδ. Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 89, 160.
https://enromiosini.gr/arthrografia

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018

Η Εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία

Την 1η Σεπ 1939 η Γερμανια εισεβαλλε στην Πολωνια 
με 60 Μεραρχιες και 6 ταξιαρχιες συνολικης δυναμεως 1,5
εκατ. ανδρών οι οποίες διέθεταν: 2.750 άρματα μάχης,
9.000 πυροβόλα και 2.300 αεροσκάφη. 
Η γερμανική επίθεση
εκτοξεύθηκε από την δύση και από τον βορρά από την
Ανατολική Πρωσία. 
Η Σλοβακία συμμετείχε στην επιχείρηση
με 3 μεραρχίες, επιτεθείσα από τον νότο. 
Μία εβδομάδα
ενωρίτερον, οι υπουργοί εξωτερικών Ρίμπεντροπ και Μο-
λότωφ υπέγραψαν το ομώνυμο σύμφωνο μη επιθέσεως
μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, στο οποίο περιλαμβανόταν μυ-
στικό άρθρο για το διαμελισμό της Πολωνίας. 
Την 3η Σεπ. η
Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία κήρυξαν τον πόλεμο κατά
ου Χίτλερ, δεσμευόμενες από αμυντική συμφωνία με την
Πολωνία. 
Η 1η Σεπ. 1939 θεωρείται από τους ιστορικούς ως
η ημερομηνία ενάρξεως του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Άνισος Αγώνας
Την 17η Σεπ. Η ΕΣΣΔ εισέβαλλε στην Πολωνία από
ανατολάς, έχοντας υπογράψει 2 ημέρες πριν συμφωνία
καταπαύσεως των εχθροπραξιών με την Ιαπωνία.
1 Οι Σοβιετικές δυνάμεις αριθμούσαν 500.000 άνδρες, αποτελού-
μενες από 33 μεραρχίες και 11 ταξιαρχίες(4.700 άρματα
μάχης, 5.000 πυροβόλα και 3.300 αεροσκάφη). 
Η Αγγλία
και η Γαλλία δεν κήρυξαν τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ. 
Για την
αντιμετώπιση των εισβολέων οι Πολωνοί διέθεταν 40 με-
ραρχίες και 16 ταξιαρχίες, υποστηριζόμενες από: 880
άρματα μάχης, 4.300 πυροβόλα και 400 αεροσκάφη. 
Το
πεδινό του εδάφους και η αριθμητική υπεροχή των επιτιθέ-
μενων σε συνδυασμό με την ποιοτική υπεροχή του γερμα-
νικού στρατού, τόσο σε μέσα όσο και στρατηγική, δεν
άφηναν περιθώρια επιτυχίας στους Πολωνούς. 
Ο γερμανικός
στρατός δοκίμασε για πρώτη φορά την τακτική μαζικής
χρησιμοποιήσεως των τεθωρακισμένων με μηχανοκίνητο
πεζικό, με άμεσο υποστήριξη από την αεροπορία. 
Η τακτική
αυτή ονομάσθηκε «Κεραυνοβόλος Πόλεμος(Blitzkrieg)»,
κύριος εμπνευστής της οποίας υπήρξε ο στρατηγός Χάϊντς
Κουντέριαν. 
Οι Πολωνοί μετά από ηρωικό αγώνα 35 ημερών
υπέκυψαν, με τίμημα 66.000 νεκρούς και 140.000 τραυματίες,
χωρίς όμως να υπογράψουν ποτέ συνθήκη παραδόσεως.
 Η
επίθεση πολωνικού ιππικού εναντίον γερμανικών τεθωρα-
κισμένων την δεύτερη ημέρα της εισβολής στην μάχη του
Κρόγιαντη(Krojanty) δεν συνέβη, αλλά αποτελεί δημιούργημα
ης γερμανικής προπαγάνδας για να προβάλλουν το απρο-
παρασκεύαστο του πολωνικού στρατού. 
Οι συνολικές απώ-
λειες των εισβολέων δεν ξεπέρασαν τις 60.000 νεκρούς
και τραυματίες. 
Η χώρα έπαψε να υφίσταται ως ανεξάρτητο
κράτος διανεμηθείσα μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ. Χιλιάδες
Πολωνοί ακολούθησαν την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση
που εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. 6 εκατ. Πολωνοί2, το 20%
του πληθυσμού, έχασαν την ζωή τους κατά την διάρκεια
της κατοχής της χώρας τους.
Η Άνοδος του Χίτλερ
Ένα μέρος του γερμανικού λαού είδε στο πρόσωπο του
Χίτλερ τον μεσσία, που θα τον λύτρωνε από τα δεινά που
είχαν συσσωρευθεί από τους δυσβαστάχτους όρους της
συνθήκης ειρήνης των Βερσαλλιών και την ανέχεια απόρροια
της παγκόσμιας οικονομικής κρίσεως του 1929.
 Την 19η Αυγ. 1934 ο Χίτλερ, μετά τον θάνατο του Χίντενμπουργκ,3
συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στο πρόσωπο του και
έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο του, προκειμένου η Γερμανία
να καταστεί το ισχυρότερο κράτος της Ευρώπης. 
Πίστευε
σε μία ηγεμονία χιλιετούς διάρκειας, απότοκος της υπεροχής
της «Αρίας» φυλής των Γερμανών. 
Για να συμβεί αυτό
έπρεπε να ανακτηθούν οι περιοχές που απώλεσε κατά τον
Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να αποκτήσει σε βάρος των γει-
τονικών χωρών, το «ζωτικό χώρο» τον οποίο θεωρούσε
απαραίτητο για την ανάπτυξη του Γ’ Ράιχ.4 .
Για την πραγμάτωση
του σκοπού του, προσάρτησε την Ρηνανία, την Αυστρία και
την Τσεχία,5 δημιούργησε τον άξονα Βερολίνου-Ρώμης-
Τόκυο, ενώ κατέστησε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις
υποχείριες των βουλιμιών του. 
Άρχισε με εντατικούς ρυθμούς
την ανασυγκρότηση εκ βάθρων των ενόπλων δυνάμεων
της Γερμανίας, καταργώντας την συνθήκη ειρήνης των
Βερσαλλιών. 
Ο σκοπός του ήταν προφανής, αλλά η Μεγάλη
Βρετανία και η Γαλλία πίστευαν ότι οι εγγυήσεις τους για
την εδαφική ακεραιότητα της Πολωνίας θα τον απέτρεπαν
από το να επιτεθεί εναντίον της. 
Το αμυντικό σύμφωνο με
τον Στάλιν, του άναψε το πράσινο φως για την εισβολή
στην Πολωνία.
Η αποστολή στρατευμάτων από την Γαλλία και το Ηνωμένο
Βασίλειο στην Πολωνία ήταν πρακτικώς αδύνατη. Δεν θα
μάθουμε ποτέ όμως ποια θα ήταν η εξέλιξη των γεγονότων,
εάν επιτίθονταν στην Γερμανία την 3η Σεπ. 1939, όταν της
κήρυξαν τον πόλεμο.
Χανιά 22 Αυγ. 2017
Βιβλιογραφία
α. Χάϊντς Γκουντέριαν, Οι Αναμνήσεις ενός Στρατιώτου,
Εκδόσεις Α. Καραβία, Α. Δημητριάδη, Αθήνα 1971.
β.ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΥΣΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αθήνα 1968.
1 Αφορούσε την παύση των εχθροπραξιών στα σύνορα
Μαντζουρίας-Ρωσίας, οι οποίες ξέσπασαν από τον Μάιο
του 1939. Την 13η Απρ. 1941, ΕΣΣΔ και η Ιαπωνία υπέγραψαν
σύμφωνο μη επιθέσεως πενταετούς διάρκειας.
2 Τα 3 εκατομμύρια των θυμάτων ήσαν Εβραίοι.
3 Ο Πάουλ φον Χίντενμπουνργκ (1847-1934) ήταν στρα-
τάρχης και πολιτικός. Διετέλεσε δεύτερος πρόεδρος της
Γερμανίας κατά την διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμά-
ρης.
4 Ράιχ ήταν η επίσημη ονομασία του πρώτου ενιαίου γερ-
μανικού έθνους που ιδρύθηκε από τον Μπίσμαρκ το 1871.
Το Πρώτο Ράιχ αναφέρεται στην «Αγία Γερμανική Αυτοκρα-
τορία»(962-1806), το Δεύτερο Ράιχ στην «Γερμανική Αυτο-
κρατορία» (1871-1918) και το Τρίτο Ράιχ στο «Γερμανικό
Κράτος» (1933-1945).
5 Στον διαμελισμό της Τσεχοσλοβακίας (Φεβρ. 1938) συμ-
μετείχε και η Πολωνία.
«Είχα  διαταχθεί  να  λεηλατήσω  ανελέητα
τις κατεχόμενες ανατολικές περιοχές. Η αποστολή
μου ήταν να τις καταστρέψω οικονομικά, κοινωνικά,
πολιτισμικά και πολιτικά».
Χάνς Φράνκ ο κυβερνήτης της κατεχομένης Πο-
λωνίας. Στην δίκη της Νυρεμβέργης κρίθηκε ένοχος
εγκλημάτων πολέμου και απαγχονίσθηκε(16 Οκτ.1946).
Γράφει ο
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΑΣΣΑΣ
Αντιστράτηγος ε.α.
Εισβολή στην Πολωνία, 1939

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2018

Ξεχασμένες Ιστορικές και Εθνικές επέτειοι


Γράφει ο
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΖΑΡΚΑΔΑΣ
Υποστράτηγος ε.α.
Ξεχασμένες Ιστορικές και Εθνικές επέτειοι
(το τέλος του εμφυλίου πολέμου)

Αύγουστος 2018. Συμπληρώνονται εξήντα εννέα χρόνια
από την ενδοξότερη ημέρα των ελληνικών όπλων,
την 29η Αυγούστου 1949. Την ημέρα κατά την οποία ο
ελληνικός στρατός κατέλαβε και τα τελευταία οχυρωμένα
ερείσματα του όρους Γράμμου και απέτρεψε τις προ-
σπάθειες των ξενοκίνητων ανταρτικών δυνάμεων να
υπαγάγουν την Πατρίδα μας στο ανελεύθερο κομμουνι-
στικό καθεστώς των χωρών του σιδηρού παραπετάσματος.
Είναι η ημέρα που σήμανε το τέλος του εμφυλίου πο-
λέμου. Τρία ολόκληρα χρόνια Μάρτιος 1946 - Αύγουστος
1949, διήρκεσε ο αδελφοκτόνος αλληλοσπαραγμός και
βύθισε τη χώρα στο πένθος, στο αίμα, στον πόνο, στη
δυστυχία, αλλά και στον όλεθρο και την οικονομική κα-
ταστροφή. Ταυτόχρονα ενέσπειρε το μίσος και διαχώρισε
τους Έλληνες σε δύο βαθιά μισούμενες και αντιμαχόμενες
παρατάξεις. Ακόμα και σήμερα ανασύρονται μνήμες και
μίση και συντηρείται το δήθεν ιδεολογικό χάσμα, το
οποίο στην πραγματικότητα χρησι μοποιείται για την εξυ-
πηρέτηση λοιπών πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Εξήντα εννέα χρόνια μετά οι μνήμες των ημερών εκεί-
νων αναβιώνουν έντονα σε ό σους ζήσαμε τα γεγονότα.
Δεν θέλουμε να ξύσουμε πληγές ή να ανασκαλέψουμε
τις φρικτές μνήμες, αλλά να επισημάνουμε ότι πρέπει
να ενθυμούμαστε και να διδασκόμαστε από τα λάθη
του παρελθόντος, για να μην τα επαναλάβουμε στο
μας θυμίζουν να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να ερευ-
νήσουμε τα ιστορικά αρχεία, να παρουσιάσουμε την
πραγματικότητα και να ζητήσουμε συγγνώμη για το πο-
λύτιμο αίμα τους, που πότισε τα χώματα της Πατρίδας
μας. Πρέπει να διατηρηθεί η μνήμη της χειρότερης
πληγής της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ακόμα και
αν οι ιστορικές δάφνες μαράθηκαν.
Στους αγώνες για την ελευθερία, την ανεξαρτησία,
αλλά και τη δημοκρατία, των νεκρών και των αγνοουμένων
του εμφυλίου πολέμου, είναι αφιερωμένα τα επιβλητικά
πέτρινα μνημεία, τα οποία έχουν αναγερθεί στις κορυφές
των ορέων Βίτσι και Γράμμος και σήμερα είναι η ιστορία
μας, είναι η ταυτότητά μας και αποτελούν τον σταθερό-
τερο συνδετικό κρίκο του παρελθόντος με το παρόν και
το μέλλον της Πατρίδας μας. Η σημερινή εγκατάλειψη,
η αδράνεια και η αδιαφορία καταδεικνύουν την εγκλη-
ματική και επίμονη προσπάθεια να απαληφθεί η μνήμη
και να ξεχαστούν οι εκατόμβες των θυμάτων του
εμφυλίου πολέμου.
Κάθε χρόνο, στην κορυφή του όρους Βίτσι και στο
χωριό Βούρμπιανη του Γράμμου, την τελευταία Κυριακή
του μήνα Αυγούστου η Ε.Α.Α.Σ. τιμά τους πεσόντες και
τους αγνοουμένους του εμφυλίου πολέμου με την
τέλεση μιας απλής και απέριττης επιμνημόσυνης δέησης
και την κατάθεση ενός δάφνινου στεφανιού μνήμης, ευ-
γνωμοσύνης και τιμής.
Αναμφισβήτητα ο εμφύλιος πόλεμος αποτελεί ένα
σημαντικό γεγονός της σύγχρονης πολεμικής μας ιστορίας
και η νίκη των εθνικών δυνάμεων σημάδεψε με ανεξίτηλα
χρώματα και κατέδειξε την συνέχιση της πορείας του
μεγαλείου της Πατρίδας μας.
Η 29η Αυγούστου είναι ημέρα μνήμης της εθνικής αν-
τίστασης, του ηρωισμού, της αυταπάρνησης και της φι-
λοπατρίας του ελληνικού λαού.
Καιρός είναι να ξεπεραστεί εκείνη η γραμμή του
αίματος και του διαχωρισμού των Ελλήνων σε “εθνικό-
φρονες” και “ανθέλληνες”, να επανατοποθετηθούν οι
πλάκες “Βίτσι” και “Γράμμος” στο Μνημείο του Αγνώστου
Στρατιώτη και να τιμάται η 29η Αυγούστου ως ημέρα
μνήμης των πεσόντων και αγνοουμένων του εμφυλίου
πολέμου.
ΕΘΝΙΚΗ  ΗΧΩ  ΑΥΓ 2018

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018

Ανυπακοή στις οδηγίες της ΄Αγκυρας

ΔΙΑΔΩΣΤΕ  ΤΟ  ΠΑΝΤΟΥ , ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ   ΕΛΛΗΝΕΣ   ΠΟΥ  ΝΙΚΟΥΝ ΤΟΥΣ  ΤΟΥΡΚΟΥΣ !!!!

Η Τουρκία αγωνίζεται να μη μείνει ούτε ένας μπεκτασής (Αλεβίτης) στην ελληνική Θράκη. Αλλά και το ελληνικό κράτος δεν προστατεύει την θρησκευτική ταυτότητα μερίδας πολιτών του και έτσι ευνοεί την βίαιη αφομοίωσή τους.



ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΙΔΗ

Από την εφημερίδα «ΖΑΓΑΛΙΣΑ» της φωνής των Πομάκων πληροφορούμαστε για τον φυλετικό, πολιτισμικό και ενδοθρησκευτικό πόλεμο εντός της μειονότητας, μεταξύ Πομάκων και Τουρκόφωνων.

Στις 4,5 και 6 Αυγούστου 2017 διοργανώθηκε το αυθεντικό μη εθνικιστικό, μπεκτασίδικο / αλεβιτικό πανηγύρι στην ορεινή θέση Χίλια, στα σύνορα των νομών ΄Εβρου και Ροδόπης. Πρόκειται για μια νέα λαμπρή σελίδα της αλεβίτικης κοινότητας στην ελληνική Θράκη. Για πρώτη φορά οι διοργανωτές του δεν υπάκουσαν στις οδηγίες της ΄Αγκυρας, η οποία από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, άρπαξε και τα δύο μεγάλα πομάκικα πανηγύρια (στον Ακρίτα και το Χίλια) και τα μετέτρεψε με φιέστες του τουρκικού εθνικισμού.

Να θυμίσουμε ότι το τελευταίο αυθεντικό πομάκικο πανηγύρι είχε γίνει το 1998 στον Ακρίτα (Αλάνατ στα πομάκικα και Αλάν Τεπέ στα τουρκικά) από τη Zαγάλισα και το Κέντρο Πομακικών Ερευνών. Το 2006 επιχειρήθηκε να γίνει πάλι από μέλη του Πομάκικου Κινήματος, αντίστοιχο αλεβίτικο πανηγύρι στον ΄Εβρο, στη θέση Μπέλα Βόντα (περιοχής Μεγάλου Δερείου), αλλά συνάντησε λυσσαλέες αντιδράσεις του τουρκικού εθνικισμού. Τα πανηγύρια αυτά ενέπνευσαν τους Πομάκους για να μπορέσουν να ξανακάνουν μόνοι τους το δικό τους πανηγύρι. ΄Εδειξαν σε όλους ότι μπορεί να νικηθεί ο τουρκικός εθνικισμός.
Οι μπεκτασήδες του ΄Εβρου και της Ροδόπης έχουν αντιληφθεί την γενοκτονική πολιτική της Τουρκίας και τον φανερό στόχο της, να τους αλλαξοπιστήσει με απειλές και χρηματικά έπαθλα, ώστε να γίνουν όλοι σουνίτες. Η κατ΄επανάληψη παρουσία του σουνίτη ψευτομουφτή Κομοτηνής τόσο στο πανηγύρι του Χίλια (όλες τις προηγούμενες χρονιές) στον μπεκτασήδικο τεκέ Σεγίντ Αλή Σουλτάν (το 2013) όσο και σε κουρμπάνι στη Ρούσα το 2016 και σε άλλες θρησκευτικές εκδηλώσεις μπεκτασήδων, αποτελούσε άμεση απειλή για την θρησκευτική τους ταυτότητα.

Τα ύπουλα κηρύγματα του ψευτομουφτή, ο οποίος διακήρυσσε με φανατισμό ότι οι μπεκτασήδες (Αλεβίτες) και οι σουνίτες ανήκουν στην ίδια θρησκεία (άρα οι μπεκτασήδες ας γίνουν σουνίτες) και η προσπάθεια να εξαφανίσει την μπεκτασική/αλεβίτικη ταυτότητα, έκανε του μπεκτασήδες να καταλάβουν ότι έχουν βάλει (γκρίζο) λύκο μέσα στο μαντρί και είναι έτοιμος να φάει τα πρόβατα. Την ίδια πολιτική εφαρμόζουν και οι κατευθυνόμενοι τουρκόφωνοι δημοσιογράφοι μειονοτικών εφημερίδων, πληρωμένοι ιμάμηδες και δάσκαλοι κ.ά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τουρκικών σχεδίων αποτελεί το ορεινό χωριό Χλόη του ν. Ροδόπης, όπου οι κάτοικοι πριν από λίγες δεκαετίες ήταν όλοι μπεκτασήδες. Σήμερα, μετά από άπειρες πιέσεις και μεθοδεύσεις, οι μισοί αλλαξοπίστησαν και έγιναν σουνίτες, και οι υπόλοιποι μισοί παρέμειναν μπεκτασήδες. Η Τουρκία αγωνίζεται να μη μείνει ούτε ένας μπεκτασής στην ελληνική Θράκη. Αλλά και το ελληνικό κράτος δεν προστατεύει την θρησκευτική ταυτότητα μερίδας πολιτών του και έτσι ευνοεί την βίαιη αφομοίωσή τους.

Πόσο θα αντέξει η ανυπακοή των μπεκτασήδων/αλεβιτών Πομάκων στις οδηγίες και μεθοδεύσεις της ΄Αγκυρας;;;

http://pomakohoria.blogspot.gr/2018/03/blog-post.html

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Διακήρυξη Μεγάλης Πρέσπας, 
15 Αυγούστου 1896: 

Oι οπλαρχηγοί διακήρυξαν: 
«Ημείς, Έλληνες όντες, ελληνικήν την Μακεδονίαν θέλομεν και προς τούτο αγωνιζόμεθα».

Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2017

ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ: ΕΙΚΟΣΙ ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ! Ιταλικοί χάρτες-φωτιά!


 
Χαστούκι-τρόμου για την τουρκική επιθετικότητα αποτελούν Ιταλικοί Χάρτες -
ντοκουμέντα, που όχι μόνο επιβεβαιώνουν περίτρανα τα εθνικά μας δίκαια, όχι μόνο κατοχυρώνουν απόλυτα την ελληνική κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, όχι μόνο καθορίζουν σαφέστατα την θαλάσσια συνοριακή γραμμή Ελλάδας - Τουρκίας, αλλά και καταδεικνύουν ότι οι Τούρκοι μας χρωστούν από πάνω είκοσι νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται πλάι στις Μικρασιατικές ακτές!

ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ
Τα Δωδεκάνησα είχαν περάσει στην στυγνή Ιταλική Κατοχή το 1912 ως το 1947, που αποδόθηκαν από τους Συμμάχους πανηγυρικά στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδα, νικήτριας της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων στις 10-2-1947!


 Συγκεκριμένα στο άρθρο 14, παράγραφος 1, αναφέρεται ρητά:
«Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον,Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας»!


ΟΙ ΙΤΑΛΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ - 1929
Οι παρόντες χάρτες είχαν σχεδιαστεί επισήμως από τους Ιταλούς κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής της Δωδεκανήσου και δείχνουν ποια νησιά του ΝΑ Αιγαίου ΔΕΝ ανήκαν τότε στην Τουρκία και άρα δεν μπορούν να ανήκουν και σήμερα, επειδή εκχωρήθηκαν επ΄ ακριβώς από την Ιταλία στην Ελλάδα!
Α. Ο πρώτος ιταλικός χάρτης μάλιστα φέρει την πλέον έγκυρη υπογραφή του "Ιταλικού Υπουργείου Αποικιών" και κυκλοφόρησε το 1929 σε ιταλική κάρτ - ποστάλ στα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια της ιταλικής κατοχικής πολιτικής και δείχνει με μαύρη διακεκομμένη γραμμή την θαλάσσια μεθόριο με την Τουρκία, που κόβει τα πόδια στην Άγκυρα!
  Β. Ο δεύτερος ιταλικός χάρτης, εκτυπωμένος στο Μιλάνο, επίσης το 1929, είναι απόλυτα βασισμένος στον πρώτο και περιέχει περισσότερες και ευκρινέστερες λεπτομέρειες, που μπορούμε να δούμε σε δύο τμήματα.
Στο επάνω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται αναγράφεται ολοκάθαρα ότι το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Βραχοσίδες Ίμια (Λιμνιά) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία εκχωρήθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη και υπογραφή της Ιταλίας και των Συμμάχων!

  Όμως εδώ βλέπουμε καθαρά και την πρώτη μεγάλη έκπληξη, καθώς η νήσος Αρκός (τ. Καρά Αντά) που βρίσκεται μπροστά από την Αλικαρνασσό (τ. Μποντρούμ) ΔΕΝ είναι τουρκική, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνική!
  Στο κάτω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται επίσης ολοκάθαρα ότι τα νησιά Ρω (Άγιος Γεώργιος), Μεγίστη (Καστελόριζο), Υψηλή (Στρογγύλη) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία και εκχωρήθηκαν!

Αλλά εδώ βλέπουμε και τις υπόλοιπες εκπλήξεις, καθώς τα νησιά Βόλος (Κάτω Βόλος), η Αλιμεντάρια και η Καράβολα (τ. Κέκοβα, πλάι στα υποθαλάσσια ερείπια της αρχαίας μας Δολίχης ή Δολιχίστη) ΔΕΝ είναι τουρκικά, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνικά!

   ΣΥΝΘΗΚΗ ΛΩΖΑΝΗΣ 1923

   Μετά ττις Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων και την Μικρασιατική μας Καταστροφή, νιώθοντας ενισχυμένη η Τουρκία, άρχισε να διαμαρτύρεται για την ιταλική κατοχή των παραπάνω (με κόκκινο) πλαϊνών στην Μικρασία νησιών, προβάλλοντας παράνομα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, που θεωρεί τουρκικό νησί όποιο βρίσκεται σε απόσταση 3 μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση όμως άλλης "αντιθέτου διατάξεως" της ίδιας Συνθήκης.
  Άρθρο 12 Συνθήκης της Λωζάνης;
«Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».


   Η "αντίθετη διάταξη" όμως είναι στο άρθρο 15 και περιέχει τη συγκλονιστική παραίτηση της Τουρκίας από όλα τα Δωδεκάνησα:

   Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης:
«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό την Ιταλίαν και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου»! (Η Τουρκία επειδή δεν αναφέρονται ρητά τα Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι επικεντρώνει σε αυτά την αιχμή των διεκδικήσεών της, αφού "γκριζάρισε" πρώτα  τα Ίμια)
   Τι σημαίνει αυτό; Ότι το 1923 που υπογράφεται η Λωζάνη, η Ιταλία κατέχει ήδη τα Δωδεκάνησα, νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, όπως φαίνονται στους παραπάνω χάρτες και άρα η Τουρκία αποδέχεται με την υπογραφή της την παραπάνω τότε κυριαρχία.

  Αργότερα μετανιώνει και αρχίζει να προβάλει το άρθρο 12 (τα εντός 3 μιλίων νησιά), αποσιωπώντας το άρθρο 15 με το οποίο παραιτείται κάθε διεκδικήσεως επί των Δωδεκανήσων.

   ΙΤΑΛΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ 1932
  Έτσι πιέζοντας, καταφέρνει να πείσει την Ιταλία να της παραχωρήσει μια σειρά νησιών (με κόκκινο στους χάρτες), τα οποία δεν της ανήκαν και τα οποία παραχωρήθηκαν τελικά κατά παράβασης της Λωζάνης. Τα νησιά αυτά είναι τα παρακάτω 20, όπως αναφέρονται στην επισήμως υπογεγραμμένη  Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932:
"Volo (Gatal-Ada), Ochendra (Uvendire), Fournachia (Furnakya), Kato Volo (Katovolo), Prassoudi (Prasudi) (soyth-east of Catovolo). The islets of Tchatallota, Pighi, Nissi-Tis-Pighi, Agricelia reef, Proussecliss (rock), Pano Makri, Kato Makri (including the rocks), Marathi, Roccie Voutzaky (Rocci Vutchaki), Dacia (Dasya), Nissi-Tis Dacia, Prassoudi (north of Dacia), Alimentarya (Alimentaria), Caravola (Karavola)". Και το "Kara-Ada" (σ.σ. Αρκός) στον κόλπο της Αλικαρνασού!
Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα σχεδόν τα παραπάνω ονόματα είναι ελληνικά, κάτι που δείχνει την αδιάκοπη ελληνικότητα των νησιών αυτών, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία προς την Τουρκία παρανόμως, αφού η Τουρκία με το άρθρο 15 της Λωζάνης είχε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος προς αυτά και τα Δωδεκάνησα γενικά!

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
Η Τουρκία συνυπέγραψε τότε με την Ιταλία το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, με το οποίο καθοριζόταν επ΄ ακριβώς από κοινή επιτροπή και δια 37 σημείων, τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και Τουρκίας, με ρητή αναφορά και στα Ίμια (τ. Καρντάκ) να ανήκουν στη Δωδεκάνησο!
Η Τουρκία όμως και πάλι τώρα - ισχυρότερερη παρά ποτέ - έχει μετανιώσει για εκείνες τις Συμφωνίες και τα Πρωτόκολλα και ζητά να μας πάρει τα μη ρητώς αναφερόμενα στο άρθρο 12 της Λωζάνης Δωδεκάνησα, ήτοι Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Ίμια και άλλα, διαμελίζοντας την Ελλάδα στο Αιγαίο! Έτσι η Άγκυρα, έχει παραχώσει τις παραπάνω Ιταλο-Τουρκικές Συμφωνίες, τις οποίες θεωρεί διμερείς και όχι επισήμως διεθνείς, υποσκάπτοντας εσκεμμένα την αδιαμφισβήτητη ισχύ και το κύρος τους!

Όμως η Ελλάδα, όπως αποκαλύπτει σήμερα το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ, έχει το μεγάλο όπλο να απαντήσει πλέον στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα στα Δωδεκάνησα! Πώς; Προσφεύγοντας στα Διεθνή Δικαστήρια και ζητώντας την απόδοση των 20 αυτών νησίδων, ως παρανόμως εκχωρηθέντων - κατά παράβαση του άρθρου 15 της Λωζάνης - από την Ιταλία στην Τουρκία!

  ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 Το δε Διεθνές Δικαστήριο τότε δύο αποφάσεις μπορεί να βγάλει:
1. Ή θα δικαιώσει την Ελλάδα, προτάσσοντας την ισχύ της Λωζάνης και ακυρώνοντας την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία
2. Ή θα διατηρήσει μεν την ισχύ της Λωζάνης, αλλά θα αναγνωρίσει και την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του 1932 και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλό της, σαν οικοιοθελή παραχώρηση της Ιταλίας προς την Τουρκία..

  Στην μεν πρώτη περίπτωση η Τουρκία ηττάται συντριπτικά και επιβεβαιώνεται Διεθνώς και Νομικώς ότι ουδένα δικαίωμα έχει επί των Δωδεκανήσων, τα οποία εκχωρήθηκαν τελικά από την Ιταλία στην Ελλάδα! Η Ελλάδα θα κερδίσει τότε 20 ακόμη νησιά, τα οποία θα έχει κάθε άνεση να διαπραγματευτεί με μεγαλοκαρδία, προκειμένου να εξασφαλίσει την άρση των τουρκικών προκλήσεων και την αναγνώριση εθνικού μας χώρου, FIR και συνόρων....
Στην δε δεύτερη περίπτωση, θα αναγνωριστεί Διεθνώς και δεσμευτικώς η ισχύς της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας και του συμπληρωματικού της Πρωτοκόλλου του 1932, όπου ορίζονται ρητώς και επ΄ ακριβώς τα θαλάσσια σύνορα και η κυριαρχία επί νήσων, νησίδων, βραχονησίδων, μετατρέποντας την διμερή Συμφωνία σε Διεθνώς κατοχυρωμένη, επίσημη και ενεργή! Οπότε θα πρόκειται για επίσης μεγάλο νομικό και διπλωματικό θρίαμβο της Ελλάδας, στερώντας κάθε δικαιώματος την Τουρκία επί των Δωδεκανήσων!
Χρειάζεται λοιπόν μόνο τρόπος και όχι κόπος... Και φυσικά διαρκής ετοιμότητα, επαγρύπνηση, ισχυρή εθνική παιδεία και Άμυνα, με αγορές νέων εξελιγμένων οπλικών συστημάτων που προσδίδουν σαφή και διαρκή ποιοτική υπεροχή στην χώρα μας, η οποία μπορεί να επικαλεστεί ανά πάσα στιγμή τον τουρκικό κίνδυνο - απειλή, για να αναστείλει το Μνημόνιο και να στραφεί σε εξοπλισμούς με εγχώρια συμπαραγωγή και συναρμολόγηση, εγχώρια ανάπτυξη και εθνική ταυτότητα και ενότητα.
   ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ